|
Starorosyjskie śpiewy cerkiewne
ANONIMY XVII-GO WIEKU - kaseta
STRONA: A
1. Godne to - Dostojne jest diakon N. Parusnikow
2. Na przywitanie biskupa - Ton despotin Ispołła eti Despota
3. Ektenia pokoju - Mirnaja jektienija
4. Jednorodzony Synie - Jedinorodnyj Synie
5. Poprzez pokarm do raju - Snidieju izwiedie iz raja
6. Przyjdźmy, pokłońmy się - Priiditie pokłonimsa
7. Kamieniem zapieczętowany - Kamieni zapieczatanu STRONA B:
1. Tobie Walczącej Hetmance - Wzbrannoj Wojewodie
2. Święty Boże - Światyj Boże
3. Niech miłość Twa Panie • Budi, Gospidi, miłost prokimen ton 1szy, hierodiakon l. Diaczenko
4. Alleluja - Ałełuija
5. Pleśń Herubinów – Chieruwimskaja pieśń Śpiewa chór męski Współpracowników Patriarchatu Moskiewskiego pod dyr. N. Dawidowej i A. Szatowej
Niniejsze opracowanie prezentuje utwory wczesnorosyjskiego śpiewu wielogłosowego, który rozlegał się w cerkwii na przełomie XVII i XVIII w. Była to epoka głębokich przeobrażeń całego systemu myśli muzycznej, zmiany twórczych zasad, odnowienia formy, stylu i gustów. Był to czas nowych możliwości wypowiedzi na lemat chrześcijańskich pryncypiów, kiedy obok jednogłosowego śpiewu sakralnego zaczął się rozwijać „upiększony” śpiew wielogłosowy .Tak jak jednogłosowy śpiew dawnej Rusi, tak i wielogłosowy śpiew byt zapisywany przy pomocy starego sposobu zapisu nut. tzw. KRIUKAMI, odpowiadającymi w muzyce łacińskiego średniowiecza NEUMOM Zapis przypominał partyturę: jedna partia śpiewu - linia znaków nutowych - umieszczona była nad drugą. Śpiew był przeważnie dwu i trzygłosowy, każda partia była dla wygody przy jej odczytywaniu w innym kolorze: czerwonym lub czarnym Ten właśnie sposób zapisu dał nazwę wczesnemu śpiewowi wielogłosowemu: śpiew liniowy (strocznoje pienije). W śpiewie tym połączone zostały ograniczone właściwości zdawać by się mogło nie do połączenia: ostrość, surowość współdźwięków właściwa dla najwcześniejszych etapów rozwoju polifonii z przyjemnym brzmieniem i harmoniczna logika. To niezwykle połączenie archaizmu i nowoczesności, to charakterystyczna właściwość wczesnej cerkiewne] polifonicznej tradycji, która tworzyła specyficzną atmosferę dźwiękową rosyjskiej świątyni w tym czasie.
|
Publikacje elektroniczne
